ผมห่างหายไปนานทีเดียวครับ ไม่ได้อัพเดตบ่อยๆ เหมือนสมัยแรกๆ เพราะช่วงนี้มีงานเข้ามาค่อนข้างเยอะ
ทำให้พอจะเขียนบล็อกทีไร หัวมันจะตื้อๆ ไม่รู้จะเขียนอะไร
วันนี้ที่มานั่งเขียนเพราะ ผมรู้สึกดีใจกับตัวเองลึกๆ ครับ กับการค้นหาวิธีที่จะทำให้ได้ในสิ่งที่ตัวเองต้องการ ดังที่ผมวาดเอาไว้เมื่อปลายปีที่แล้ว
ผมเชื่อว่าทุกคนมีความฝันครับ ผมก็เช่นกัน แต่ความฝันค่อนข้างจะใหญ่เกินตัวไปหน่อย ทำให้ผมต้องขบคิดหาวิธีที่จะให้ได้มาอยู่นานสองนาน

ผมคงต้องปล่อยให้บล็อกร้างไปอีกสักเดือนนะครับ เพราะตอนนี้มีงานเข้ามาค่อนข้างเยอะครับ
โปรเจ็คที่เคยรันก็ต้องหยุดเอาไว้ก่อน รอให้เคลียงานให้ว่างกว่านี้แล้วค่อยกลับมาทำต่อ
โปรเจ็คต่อไปก็เกริ่นไว้หน่อยนะครับว่า ผมจะทำธีมของเวิร์ดเพสให้ดาวน์โหลดกันไปใช้ฟรีๆ ครับ
ต้องอดใจรอกันสักนิดนะครับ แต่รับรองได้ว่า คุณจะต้องตกหลุมรักธีมเหล่านี้อย่างแน่นอน 555

ตอนนี้ www.jpata.com ก็ทำมาได้เกินครึ่งล่ะ ก็เลยผ่อนคันเร่งลงหน่อย ทำให้พอมีเวลานั่งเล่น และทำอะไรสบายๆ
แต่ก็เหมือนคนที่ว่างไม่ค่อยได้ ก็เลยขุดเอาโปรเจคเก่าที่คิดไว้นานแล้วมาทำ
นั่งทำเมื่อคืน ถึงตอนนี้ก็ใกล้จะเสร็จแล้วครับ วางโครงร่างและออกแบบเทมเพลตทุกอย่างได้หมดแล้ว เหลือแต่ลงเนื้อหาและลิงค์จริงๆ ก็คงต้องพอเอาไว้ก่อน เพราะเย็นวันนี้ต้องเดินทางกลับบ้านที่ยโสธร ซิตี้
ยังไม่แน่นอนครับว่าจะกลับมาวันไหน ที่ไปคราวนี้ก็อยากไปพักผ่อนและดูลู่ทางสำหรับงานวิจัยเกี่ยวกับการใช้มือถือในชุมชน
ถ้าไม่ติดขัดอะไรคงได้เร่ิมต้นทำกันจริงๆ ลองดู

หลังจากที่ลาออกจากงานประจำ ผมก็หายเงียบไปเลย
หมกหมุ่นอยู่กับโปรเจ็คใหม่และงานที่รับมา ทำให้ไม่มีอะไรที่จะเขียนลงบล็อก เพราะสิ่งที่ทำก็เป็นเชิงเทคนิค เขียนไปคนอ่านก็คงไม่สนุกนัก
วันนี้ว่างๆ ก็เลยกลับมานั่งเขียนบล็อกซะหน่อย
สำหรับโปรเจคที่หายหน้าหายตาไปทำก็คือปรับปรุงเว็บไซต์ใหม่ www.jpata.com ซึ่งได้โมดิฟายตัวของ Pligg ใหม่ให้กลายเป็นเว็บสำหรับ Feed Blog ต่างๆ มาให้ทุกคนได้อ่าน และร่วมกันโหวต โดยทำเป็นเว็บภาษาอังกฤษ

ช่วงนี้ ผมกำลังยุ่งอย่างสุดๆ เลยครับ เพราะไอเดียเก่าๆ ผุดขึ้นมาในหัวอย่างมากมาย เลยไม่มีเวลามาเขียนบล็อกเล่าเรื่องราวต่างๆ
ตอนนี้ผมกลับมาบ้าพลังการทำเว็บไซต์อีกแล้วครับ ทั้งการออกแบบและการโค้ดโปรแกรม และการปรับแต่งรูปแบบให้โค้ดอ่านง่ายและหน้าตาเพจที่สวยงาม
โปรเจ็คแล็บแต่ละตัวเริ่มจะเป็นรูปเป็นร่างออกมาบ้างแล้วครับ โดยนำร่องไปคราวก่อนคือ ธีมของ WordPress ที่ชื่อว่า Bugsek และจะทยอยไล่ไปทีละโปรเจ็ค ผมคาดการณ์ไว้ว่า น่าจะเสร็จภายในเดือนพฤษภาคม อย่างแน่นอน
ก็ต้องรอดูครับว่า ผมมีโปรเจ็คอะไรบ้างที่กำลังทำอยู่

เมื่อวานผมตั้งใจจะเขียนเรื่องการคุยโทรศัพท์กับพ่อในตอนเช้า แต่ยุ่งๆ ก็เลยยกมาเขียนวันนี้
ประจำผมจะคุยโทรศัพท์กับพ่อไม่บ่อยนัก ส่วนใหญ่แล้วจะคุยกับแม่มากกว่า เพราะพ่อผมไม่ชอบคุยโทรศัพท์
แต่เมื่อเช้าวานนี้ ผมได้คุยโทรศัพท์กับพ่อค่อนข้างนาน และมีคำพูดหนึ่งที่ทำให้ผมถึงกับน้ำตาซึม
ประโยคเด็ดจากพ่อเมื่อวานนี้ ไม่มีอะไรที่ยิ่งใหญ่ไปกว่านี้อีกแล้ว กับกำลังใจที่พ่อมีให้ผม
“ติดคุกอาจจะไม่มีวันได้ออก แต่ติดหนี้สิน ถ้ายังไม่ตายยังไงก็หาคืนได้”
ผมหยุดนิ่งไปชั่วขณะ น้ำตาผมจะไหล ผมรู้สึกตื้นตันใจอย่างไม่มีคำเอื้อนเอ่ยใดๆ
น้ำเสียงที่พ่อส่งมา และประโยคที่พ่อได้พูด ผมสัมผัสได้ถึงความห่วงใยถึงมากที่สุดของพ่อ

ผมถึงกับน้ำตาซึมทีเดียวครับ หลังจากที่ได้ฟังเพลงนี้
ผมฟังกลับไปมาอยู่หลายรอบ และฟังอยู่บ่อยๆ เพราะชอบเนื้อหาของเพลงนี้มากๆ
เพลงได้เล่าถึงความมีบุญคุณต่อสถาบันการศึกษาของตนเอง แม้ว่าจะเป็นคนเรียนไม่เก่ง แต่ก็มีบุญคุณที่จะตอบแทนคืนสู่โรงเรียน ต่างกับพวกเรียนเก่งๆ ที่อาจารย์มักภูมิใจเสมอในศิษย์เหล่านี้ แต่เมื่อจบไปแล้ว มีหน้าที่การงานแล้ว แต่ไม่เคยกลับมาโรงเรียนเลย

อากาศช่วงนี้มันร้อนสะใจกันจริงๆ
ผมทำงานไม่ได้เลย เพราะไอเดียมันไม่มา คงหนีไปพักร้อนอยู่ล่ะมั่ง 555
งานเขียนที่ตั้งใจว่าจะเขียนให้เสร็จ ก็ยังค้างเติ่ง ไม่กระดิกเลย
เข้าไปดูปฏิทินงานที่วางแผนเอาไว้ โอ้ ทำไมมันเหลือเยอะจังว่ะ มีอะไรที่เขียนเสร็จไปแล้วบ้าง นั่งไล่ๆ ดูแล้วปวดใจ เพราะมันยังไม่ถึงครึ่งเลย ช่วงหยุดยาวอย่างนี้กะว่าจะปั่นๆๆๆ ให้เสร็จ แต่ไหนเอาเวลาไปทำอย่างอื่นนะ
ทำงานแล้วหรอ
เช้าวันนี้ ผมเปิด Adium ขึ้นมาเกิดอาการตกใจเล็กน้อยครับ ไม่ใช่เรื่องโปรแกรมหรืออะไรหรอกนะครับ
แต่เห็นรายชื่อเพื่อนๆ ออนกันเยอะมากๆ
ทำไมออนกันเยอะจังว่ะ ทำงานแล้วหรอเนี้ย

6.42 ผมตื่นมาอัติโนมัติ ร่างกายดูเพลียๆ มองขึ้นไปบนเพดาน ไฟยังคงถูกเปิดอยู่
แสดงว่าเมื่อคืนผมเผลอหลับไปอีกแล้ว หันไปมองหน้าจอแมค ยังคงเปิดค้างเอาไว้ งานที่ทำก็ยังไม่เสร็จ
ผมลุกไปเข้าห้องน้ำ นั่งคิดทบทวนงานที่ค้างเอาไว้อยู่ พร้อมกับคิดวางแผนการก้าวต่อไปว่าจะเอายังไงกับเส้นทาง 3 สายที่คิดไว้แต่เมื่อคืน
เมื่อออกมาจากห้องน้ำ ผมหันหน้าเข้าหน้าจอแมคและตรวจงานที่ค้างเอาไว้ว่าทำถึงไหนกันแล้ว 
ผมถอนหายใจเฮือกใหญ่และบ่นกับตัวเองว่าทำไมงานมันถึงได้เดินช้านักนะ ทั้งๆ ที่แทบไม่ได้แตะเบรคเลย
หรือว่า เวลาเดินเร็วเกินไป ทำให้งานที่วางแผนเอาไว้ทำตามไม่ทัน
เวลาอาจจะเดินไปปกติของมัน ผมอาจจะคิดไปเอง
7.28 ผมเปิด ปฎิทินกูเกิลขึ้นมา แล้วคิดวางแผนให้กับงานใหม่ โยกย้ายแต่ละงาน ปรับเปลี่ยนใหม่
สงกรานต์หลายๆ คนอาจจะเล่นน้ำ ไปเที่ยวกันอย่างสนุกสนาน แต่ผมอาจจะอยู่หน้าจอแมค และแตะแป้นคีบอร์ดโรยตัวอักษรหลายหมื่นตัว
ใจจริงก็อยากจะกลับบ้านเหมือนกัน แต่เมื่อคิดถึงงานที่ทำค้างเอาไว้แล้ว ก็เลยต้องทำใจ