เมื่อวานผมตั้งใจจะเขียนเรื่องการคุยโทรศัพท์กับพ่อในตอนเช้า แต่ยุ่งๆ ก็เลยยกมาเขียนวันนี้

ประจำผมจะคุยโทรศัพท์กับพ่อไม่บ่อยนัก ส่วนใหญ่แล้วจะคุยกับแม่มากกว่า เพราะพ่อผมไม่ชอบคุยโทรศัพท์
แต่เมื่อเช้าวานนี้ ผมได้คุยโทรศัพท์กับพ่อค่อนข้างนาน และมีคำพูดหนึ่งที่ทำให้ผมถึงกับน้ำตาซึม

ประโยคเด็ดจากพ่อเมื่อวานนี้ ไม่มีอะไรที่ยิ่งใหญ่ไปกว่านี้อีกแล้ว กับกำลังใจที่พ่อมีให้ผม

“ติดคุกอาจจะไม่มีวันได้ออก แต่ติดหนี้สิน ถ้ายังไม่ตายยังไงก็หาคืนได้”

ผมหยุดนิ่งไปชั่วขณะ น้ำตาผมจะไหล ผมรู้สึกตื้นตันใจอย่างไม่มีคำเอื้อนเอ่ยใดๆ
น้ำเสียงที่พ่อส่งมา และประโยคที่พ่อได้พูด ผมสัมผัสได้ถึงความห่วงใยถึงมากที่สุดของพ่อ

ตอนนี้ผมมีภาระหนี้ที่ต้องใช้จ่ายคืนเจ้าหนี้ค่อนข้างเยอะในตอนนี้ มันเป็นความผิดพลาดจากการเริ่มต้นทำธุรกิจของผม
แม้ผมจะบอกพ่อและแม่ ไม่ให้ต้องกังวลเรื่องนี้ แต่ท่านก็มักจะเป็นห่วงอยู่เสมอ และเหมือนจะมากกว่าผมหลายเท่านัก

ผมพยายามอย่างมากที่สุดเพื่อจะดื้นหนีให้ห่างจากจุดที่ผมกำลังยืนอยู่ ณ จุดนี้ แ่ต่ก็เหมือนจะมีอุปสรรคมากมายเหลือเกินที่เข้ามาให้ผมได้ทดสอบและเรียนรู้ บางปัญหาเข้ามาอย่างเจ็บปวดและแสบสัน แต่บางปัญหาเข้ามาเพียงหยอกล้อกับผมเท่านั้น

ผมเคยเล่าถึงเรื่อง “เมื่อโชคชะตาเล่นตลก แต่ผมไม่ขำ” ไว้ในบล็อกที่ โอเค เนชั่น เพียงเพื่อจะให้มันเป็นบทเีรียนที่ให้ผมไม่้ต้องกลับมาเจอกับมันได้อีก ก้าวเดินแต่ละก้าวของทุกคนก็คงไม่อยากผิดพลาดซ้ำแล้วซ้ำอีก ผมก็เช่นกัน

กำลังจากพ่อเมื่อวาน และประโยคที่พ่อบอกกับผมนั้น
ผมจะไม่ีมีวันลืมมันออกไปจากใจ และจะเก็บมันเอาไว้ เื่พื่อก้าวไปยืนอยู่ดังจุดที่ฝัน
และเมื่อนั้น ผมก็อยากจะบอกพ่อว่า “ผมรักพ่อครับ และพ่อเป็นฮีโร่ในใจผมเสมอ”